Wat elke ouder moet weten over kinder-depressies
Justine Pardoen
Het aantal depressieve kinderen onder de 6 werd een paar jaar geleden al geschat op ongeveer 1%. Dat percentage stijgt tot 3 à 5% bij kinderen tussen de 6 en de 12. Bij kinderen met een verstandelijke of lichamelijke handicap loopt het percentage op tot ongeveer 10%. (De cijfers zijn afkomstig uit België.)
Men verwacht dat het aantal depressieve kinderen de komende jaren zal stijgen. Dat zou te maken kunnen hebben met onze maatschappij, waarin snelheid steeds belangrijker wordt. Gezinnen staan onder zware druk. Van ouders en kinderen wordt veel verwacht. Ouders lopen gestresst rond, moeten presteren, vinden dat hun kinderen moeten presteren, en die stress zou zich wreken op de kinderen.
Hoe ziet een depressie bij kinderen eruit?
Een depressie bij kinderen en jongeren verloopt anders dan bij volwassenen. Depressieve kinderen zijn somber, maar kunnen soms toch ook nog even lol maken. Daarom is een depressie bij kinderen en jongeren moeilijker te diagnostiseren dan bij volwassenen.
Toch zijn er wel een aantal kenmerken die op een depressie kunnen duiden. Onze medewerker Joanna Sandberg (NIP psycholoog) beschreef ze een tijdje geleden als volgt:
Je spreekt van een depressie bij kinderen wanneer de somberheidsklachten langer dan twee weken duren.
De somberheid uit zich ook in gedragsproblemen. Met name jongens laten vooral negatief gedrag zien, zoals agressief gedrag, prikkelbaar gedrag en humeurig gedrag.
Het kind voelt zich vaak waardeloos en is meer dan normaal bezig met de dood. Ook heeft het kind vaak een pessimistische kijk op het (eigen) leven.
Vaak heeft het kind problemen met vriendschappen, omdat het zich terugtrekt of agressief gedrag vertoont.
Vaak heeft het kind minder eetlust, slaapt het slecht en is het dus moe.
Het kind kan zich moeilijk concentreren op school, gedraagt zich vervelend en vertoont slechte schoolprestaties.
Behandeling:
Een depressie moet behandeld worden, en gelukkig kán dat ook. Niet alleen volwassenen maar ook kinderen en jongeren reageren goed op zowel medicijnen (antidepressiva) als op therapie.
Een tijdige diagnose en een snelle behandeling zijn heel belangrijk. Een onbehandelde kinder-depressie heeft namelijk een groot risico op herhaling. De psycholoog Cees de Wit van de Katholieke Universiteit Nijmegen waarschuwde vorige jaar al (in het AD) dat hoe vroeger in het kinderleven de depressie optreedt, des te groter de kans is dat er sporen in de hersenen achterblijven.
De oorzaak van het probleem
Bij kinder-depressies moet de omgeving bij de behandeling worden betrokken, vindt Cees De Wit. "Gezin of school is meestal onderdeel, zo niet oorzaak van het probleem. Ook daar moet dus iets gebeuren. Het heeft weinig zin een kind dat niet weerbaar is, een assertiviteitstraining te geven, wanneer het thuis onverminderd autoritair wordt aangepakt. Dan wordt de ellende eerder groter."
Het ontdekken van een depressie bij een kind is dus heel belangrijk, maar beslist niet gemakkelijk. De Wit: "Niemand ziet graag onder ogen dat een kind zich ongelukkig voelt, er niks meer aan vindt, en dat jij daarin als ouder of school een rol hebt gespeeld. Dat is een hele nare confrontatie."
Overigens zijn er ook heel duidelijk aanwijsbare oorzaken voor kinder-depressies waar je als ouder niets aan kunt doen. Zoals het overlijden van dierbare familieleden.
Puberteit:
Sombere, teruggetrokken jongens en meisjes in de puberteit: hoort dat erbij? Zo nu en dan een dipje is normaal. De hormoon-huishouding verandert nogal in de puberteit, en dat gaat vaak gepaard met humeurigheid. Dat is normaal. Maar het hoort wel snel voorbij te gaan. Het is daarentegen niet normaal als kinderen intens lijden aan het leven en zichzelf.
Als de somberheid langere tijd duurt, is het wel belangrijk eens te onderzoeken wat er aan de hand is. Een kind kan het dan echt niet meer zelf oplossen. Zodra de ouders merken dat het schoolwerk eronder gaat lijden, of dat vriendschappen verwateren of aflopen, moet je aan de bel trekken. Een kind dat spijbelt, veel alleen op de eigen kamer zit, of zijn bed niet meer uitkomt, moet je helpen.
Proefproject:
Dit jaar is in Utrecht een instelling voor geestelijke gezondheidszorg (Altrecht) begonnen met een proefproject voor jongeren met depressie-klachten. De proef is jammer genoeg alleen toegankelijk voor jongeren op het ROC (Regionaal Opleidingen Centrum) in de regio Utrecht.
De jongeren kunnen via e-mail met een deskundige 'praten' over hun klachten, vragen stellen en tips krijgen over de omgang met somberheid. Volgens Altrecht is tijdige herkenning van de klachten belangrijk om een echte depressie te voorkomen. Met de e-mail service kunnen jongeren anoniem blijven en is de drempel minder hoog. Het is te hopen dat het voor de pubers zelf een oplossing biedt.
http://www.ouders.nl/mgez2003-depressie1.htm
Posts tonen met het label Brainstormen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Brainstormen. Alle posts tonen
dinsdag 16 december 2008
Kredietcrisis..!?
HILVERSUM - Kinderen maken zich grote zorgen over de gevolgen van de kredietcrisis. Maar persoonlijk worden ze er niet door geraakt, zo denken de meesten.
Voor veel kinderen komt de financiële crisis steeds dichterbij.
Ze verwachten dat hun zakgeld volgend jaar minstens gelijk blijft.Dat blijkt uit een onderzoek in opdracht van het Jeugdjournaal onder 2400 kinderen van 9 tot 14 jaar.
Kinderen blijken goed op de hoogte te zijn van de kredietcrisis. Vrijwel allmaal hebben ze ervan gehoord. Meer dan de helft, 54 procent, geeft aan te weten wat het is. ,,Dan gaat het slechter met de economie. Aandelen worden minder waard of de banken hebben geen geld meer,’’ zijn een paar van de meest gehoorde antwoorden.Dat kinderen goed op de hoogte zijn, is niet verassend, meent een woordvoerder van de NOS. ,,Kinderen leven heel erg mee met het nieuws. Dat zien we nu ook weer. Eerder zagen we dat ook bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Daar was heel veel belangstelling voor bij de kinderen, zoals de speciale Jeugdjournaal-uitzending uit de Verenigde Staten.’’.
De kinderen zijn bang dat de crisis tot werkloosheid zal leiden en dat het leven duurder wordt. Vier op de tien maakt zich daarom echt zorgen om de gevolgen, meisjes iets meer dan jongens.Kinderen zijn ook niet optimistisch over het verloop van de crisis. Bijna de helft denkt dat de crisis langer dan een jaar gaat duren. Maar iets meer dan tien procent denkt dat het binnen een half jaar weer over is.De crisis komt ook steeds dichterbij voor veel kinderen. Een op de tien kinderen meldt dat het op het werk van de ouders minder goed gaat. Sommige ouders zitten al thuis, vanwege ontslag of werktijdverkorting.Dat kinderen goed op de hoogte zijn van de kredietcrisis, heeft ook nog een andere reden. Geld is voor kinderen belangrijk, blijkt uit de enquête.
Maar drie procent van de kinderen vindt geld niet belangrijk. Maar geld alleen maakt niet gelukkig, vindt weer driekwart.De gevolgen voor de eigen portemonnee schatten de kinderen een stuk optimistischer in. Ruim de helft verwacht volgend jaar evenveel zakgeld te krijgen als dit jaar. En vier op de tien verwachten zelfs dat het zakgeld omhoog gaat. Goed nieuws volgens minister Bos van Financiën. ,,Geef het geld maar allemaal uit. Dat is goed voor de economie.’’
Ik vind het allemaal wel heel erg overdreven als ik dit artikel zo lees.
Ik denk wel dat ze er wat over meekrijgen van thuis als er daar over gepraat word maar, of ze zich er echter zorgen om gaan maken vind ik een tweede. Jullie?
http://www.ad.nl/economie/2847588/Zorgen_bij_kinderen_om_kredietcrisis.html
Voor veel kinderen komt de financiële crisis steeds dichterbij.
Ze verwachten dat hun zakgeld volgend jaar minstens gelijk blijft.Dat blijkt uit een onderzoek in opdracht van het Jeugdjournaal onder 2400 kinderen van 9 tot 14 jaar.
Kinderen blijken goed op de hoogte te zijn van de kredietcrisis. Vrijwel allmaal hebben ze ervan gehoord. Meer dan de helft, 54 procent, geeft aan te weten wat het is. ,,Dan gaat het slechter met de economie. Aandelen worden minder waard of de banken hebben geen geld meer,’’ zijn een paar van de meest gehoorde antwoorden.Dat kinderen goed op de hoogte zijn, is niet verassend, meent een woordvoerder van de NOS. ,,Kinderen leven heel erg mee met het nieuws. Dat zien we nu ook weer. Eerder zagen we dat ook bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Daar was heel veel belangstelling voor bij de kinderen, zoals de speciale Jeugdjournaal-uitzending uit de Verenigde Staten.’’.
De kinderen zijn bang dat de crisis tot werkloosheid zal leiden en dat het leven duurder wordt. Vier op de tien maakt zich daarom echt zorgen om de gevolgen, meisjes iets meer dan jongens.Kinderen zijn ook niet optimistisch over het verloop van de crisis. Bijna de helft denkt dat de crisis langer dan een jaar gaat duren. Maar iets meer dan tien procent denkt dat het binnen een half jaar weer over is.De crisis komt ook steeds dichterbij voor veel kinderen. Een op de tien kinderen meldt dat het op het werk van de ouders minder goed gaat. Sommige ouders zitten al thuis, vanwege ontslag of werktijdverkorting.Dat kinderen goed op de hoogte zijn van de kredietcrisis, heeft ook nog een andere reden. Geld is voor kinderen belangrijk, blijkt uit de enquête.
Maar drie procent van de kinderen vindt geld niet belangrijk. Maar geld alleen maakt niet gelukkig, vindt weer driekwart.De gevolgen voor de eigen portemonnee schatten de kinderen een stuk optimistischer in. Ruim de helft verwacht volgend jaar evenveel zakgeld te krijgen als dit jaar. En vier op de tien verwachten zelfs dat het zakgeld omhoog gaat. Goed nieuws volgens minister Bos van Financiën. ,,Geef het geld maar allemaal uit. Dat is goed voor de economie.’’
Ik vind het allemaal wel heel erg overdreven als ik dit artikel zo lees.
Ik denk wel dat ze er wat over meekrijgen van thuis als er daar over gepraat word maar, of ze zich er echter zorgen om gaan maken vind ik een tweede. Jullie?
http://www.ad.nl/economie/2847588/Zorgen_bij_kinderen_om_kredietcrisis.html
Kinderen en afscheid..
Kinderen en de dood
Helaas ontkomen ook kinderen niet aan het nemen van afscheid. Denk bijvoorbeeld aan het verlies van een favoriete knuffel, een verhuizing van een vriendje of het overlijden van een huisdier.
In het dagelijkse leven zijn er genoeg aanleidingen om een kind vertrouwd te maken met afscheid, verlies en zelfs met de dood. Dat lijkt misschien wreed of op z'n minst overdreven, maar kinderen die leren omgaan met verlies hebben een voorsprong wanneer ze in werkelijkheid met de dood te maken krijgen. Als er niet eerder met ze over gesproken is zal het allemaal moeilijker te begrijpen zijn, wanneer ze plotseling met afscheid en verlies geconfronteerd worden.Natuurlijk wil je je kindje beschermen en behoeden voor verdriet, maar dit onderwerp is onlosmakelijk verbonden met het leven... en met geluk.
Verschil tussen dood en levenloos
Als eerste is het belangrijk dat je kind het verschil leert tussen dood en levenloos. Een auto is levenloos, evenzo speelgoed, boeken, rotsblokken, straattegels, meubilair, huishoudelijke artikelen, ambulances, politieauto's, noem maar op. Dieren, bloemen, planten en mensen daarentegen leven, en kunnen daarom dood gaan.Iets dat groeit, beweegt, verandert, adem haalt en eet, dat leeft en kan dus doodgaan. Levenloze dingen hebben nooit geleefd en kunnen daarom ook niet doodgaan. In het dagelijkse leven zijn er heel veel dode voorbeelden aan te wijzen. Let er maar eens op als je over straat loopt. Dode bloemen, een dode vogel, dode insecten en soms zelfs een dode eend of egel op de weg. Deze voorbeelden wekken nog weinig emotie op en zijn daarom goed om mee te beginnen.De volgende stap is kinderen te vertellen dat dood veroorzaakt kan worden door ziekte, ouderdom of een ongeluk. Wanneer er een sterfgeval in de omgeving is, is het raadzaam hierover te praten met je kind. Maak het onderwerp gewoon bespreekbaar.
Hierna kan je kind leren wat er vervolgens gebeurt. Begraaf zijn dode hamster in een klein doosje in de tuin met een klein gedenkmonumentje (al is het maar een takje) op zijn grafje. Door het uitvoeren van dit ritueel raken kinderen vertrouwd met de dood. Uiteindelijk zullen kinderen zich realiseren dat ook zij sterfelijk zijn.
Besef van de dood
Kinderen tot ongeveer 3 jaar, hebben nog geen goed besef van de dood. Natuurlijk zijn ze wel bang om van mama of papa gescheiden te worden en weten (en voelen) ze wat verlies is, het verschil tussen dood en levenloos is nog niet zo duidelijk. Toch kunnen ook kinderen in deze leeftijd lijden onder een verlies.Bang voor de dood zijn ze op deze leeftijd nog niet. Probeer je eigen angsten daarom niet op hun over te brengen.
Hoe vertel je een kind dat iemand dood is?
Een kind onder de 5 jaar zal niet begrijpen dat dood permanent is. Neem je kindje bij je op schoot, aai hem zachtjes over zijn rug of houd zijn handjes vast. Om je kindje gericht te laten luisteren kun je het beste je verhaal beginnen met: 'Ik moet je iets ergs vertellen...'Probeer vervolgens heel duidelijk te vertellen dat (bijvoorbeeld) oma niet meer ademt en niets meer kan voelen, geen pijn heeft, het niet koud heeft en zich niet ziek voelt. Probeer zo duidelijk mogelijk te zijn en vertel je kind zo eerlijk mogelijk wat er is gebeurd. Geef hem ruimte voor vragen en neem de tijd ze te beantwoorden. Van je kindje kun je vragen verwachten als: 'Hoe lang blijft oma dood?', 'Eten doden hetzelfde als wij?', 'Waar gaat oma dan naar toe?' en 'Wanneer komt oma terug?'Een kind kan honderden keren hetzelfde vragen en soms kan een kind een onverwachts helder antwoord geven. Het kan soms zelfs cru klinken, maar dit is zelden zo bedoeld.
Wees tijdens het vertellen ook niet bang voor je eigen emoties. Natuurlijk hoef je je tranen niet te verbergen, je kind mag best weten dat je heel verdrietig bent. Een hysterische huilbui is natuurlijk een heel ander verhaal...Verdrietige boodschappen kunnen het best worden overgebracht door de persoon waarmee het kind het meest vertrouwd is.
Afhankelijk van de leeftijd en het karaker van je kindje kan je eigenlijk heel verschillende reacties verwachten. Sommige kinderen worden heel boos, sommige reageren helemaal niet (zijn met stomheid geslagen) en sommige vuren een lawine van vragen op je af. Hoe je kindje ook reageert, lichamelijk contact heeft op heel veel kinderen een troostende uitwerking.Hoe jonger de kindjes zijn, hoe korter het intense verdriet zal duren. Kinderen kunnen heel makkelijk alles naast zich neer leggen en gewoon doorgaan met spelen. Ze bezitten niet de capaciteit om intense pijn lang achtereen te verdragen. Daardoor kan een kind met tussenpozen rouwen en verdriet tonen.
Hulpmiddelen
Regelmatig verschijnen er kinderboeken met als thema: afscheid, verdriet en rouwverwerking. Deze boeken zijn vaak heel geschikt om aan je kind voor te lezen en op deze manier het onderwerp bespreekbaar te maken. Een overzicht van deze boeken vind je op onze (kinder) literatuurlijst.
http://www.peuteren.nl/afscheid/kinderen.php
Helaas ontkomen ook kinderen niet aan het nemen van afscheid. Denk bijvoorbeeld aan het verlies van een favoriete knuffel, een verhuizing van een vriendje of het overlijden van een huisdier.
In het dagelijkse leven zijn er genoeg aanleidingen om een kind vertrouwd te maken met afscheid, verlies en zelfs met de dood. Dat lijkt misschien wreed of op z'n minst overdreven, maar kinderen die leren omgaan met verlies hebben een voorsprong wanneer ze in werkelijkheid met de dood te maken krijgen. Als er niet eerder met ze over gesproken is zal het allemaal moeilijker te begrijpen zijn, wanneer ze plotseling met afscheid en verlies geconfronteerd worden.Natuurlijk wil je je kindje beschermen en behoeden voor verdriet, maar dit onderwerp is onlosmakelijk verbonden met het leven... en met geluk.
Verschil tussen dood en levenloos
Als eerste is het belangrijk dat je kind het verschil leert tussen dood en levenloos. Een auto is levenloos, evenzo speelgoed, boeken, rotsblokken, straattegels, meubilair, huishoudelijke artikelen, ambulances, politieauto's, noem maar op. Dieren, bloemen, planten en mensen daarentegen leven, en kunnen daarom dood gaan.Iets dat groeit, beweegt, verandert, adem haalt en eet, dat leeft en kan dus doodgaan. Levenloze dingen hebben nooit geleefd en kunnen daarom ook niet doodgaan. In het dagelijkse leven zijn er heel veel dode voorbeelden aan te wijzen. Let er maar eens op als je over straat loopt. Dode bloemen, een dode vogel, dode insecten en soms zelfs een dode eend of egel op de weg. Deze voorbeelden wekken nog weinig emotie op en zijn daarom goed om mee te beginnen.De volgende stap is kinderen te vertellen dat dood veroorzaakt kan worden door ziekte, ouderdom of een ongeluk. Wanneer er een sterfgeval in de omgeving is, is het raadzaam hierover te praten met je kind. Maak het onderwerp gewoon bespreekbaar.
Hierna kan je kind leren wat er vervolgens gebeurt. Begraaf zijn dode hamster in een klein doosje in de tuin met een klein gedenkmonumentje (al is het maar een takje) op zijn grafje. Door het uitvoeren van dit ritueel raken kinderen vertrouwd met de dood. Uiteindelijk zullen kinderen zich realiseren dat ook zij sterfelijk zijn.
Besef van de dood
Kinderen tot ongeveer 3 jaar, hebben nog geen goed besef van de dood. Natuurlijk zijn ze wel bang om van mama of papa gescheiden te worden en weten (en voelen) ze wat verlies is, het verschil tussen dood en levenloos is nog niet zo duidelijk. Toch kunnen ook kinderen in deze leeftijd lijden onder een verlies.Bang voor de dood zijn ze op deze leeftijd nog niet. Probeer je eigen angsten daarom niet op hun over te brengen.
Hoe vertel je een kind dat iemand dood is?
Een kind onder de 5 jaar zal niet begrijpen dat dood permanent is. Neem je kindje bij je op schoot, aai hem zachtjes over zijn rug of houd zijn handjes vast. Om je kindje gericht te laten luisteren kun je het beste je verhaal beginnen met: 'Ik moet je iets ergs vertellen...'Probeer vervolgens heel duidelijk te vertellen dat (bijvoorbeeld) oma niet meer ademt en niets meer kan voelen, geen pijn heeft, het niet koud heeft en zich niet ziek voelt. Probeer zo duidelijk mogelijk te zijn en vertel je kind zo eerlijk mogelijk wat er is gebeurd. Geef hem ruimte voor vragen en neem de tijd ze te beantwoorden. Van je kindje kun je vragen verwachten als: 'Hoe lang blijft oma dood?', 'Eten doden hetzelfde als wij?', 'Waar gaat oma dan naar toe?' en 'Wanneer komt oma terug?'Een kind kan honderden keren hetzelfde vragen en soms kan een kind een onverwachts helder antwoord geven. Het kan soms zelfs cru klinken, maar dit is zelden zo bedoeld.
Wees tijdens het vertellen ook niet bang voor je eigen emoties. Natuurlijk hoef je je tranen niet te verbergen, je kind mag best weten dat je heel verdrietig bent. Een hysterische huilbui is natuurlijk een heel ander verhaal...Verdrietige boodschappen kunnen het best worden overgebracht door de persoon waarmee het kind het meest vertrouwd is.
Afhankelijk van de leeftijd en het karaker van je kindje kan je eigenlijk heel verschillende reacties verwachten. Sommige kinderen worden heel boos, sommige reageren helemaal niet (zijn met stomheid geslagen) en sommige vuren een lawine van vragen op je af. Hoe je kindje ook reageert, lichamelijk contact heeft op heel veel kinderen een troostende uitwerking.Hoe jonger de kindjes zijn, hoe korter het intense verdriet zal duren. Kinderen kunnen heel makkelijk alles naast zich neer leggen en gewoon doorgaan met spelen. Ze bezitten niet de capaciteit om intense pijn lang achtereen te verdragen. Daardoor kan een kind met tussenpozen rouwen en verdriet tonen.
Hulpmiddelen
Regelmatig verschijnen er kinderboeken met als thema: afscheid, verdriet en rouwverwerking. Deze boeken zijn vaak heel geschikt om aan je kind voor te lezen en op deze manier het onderwerp bespreekbaar te maken. Een overzicht van deze boeken vind je op onze (kinder) literatuurlijst.
http://www.peuteren.nl/afscheid/kinderen.php
maandag 8 december 2008
Wat zou je doen?
In het label bibliotheek had ik al een artikel over eczeem neer gezet.
hier wil ik erop ingaan door er een casus van te maken. Wat zou je doen als er bij jou in de groep er een kindje zit met eczeem die niet mee mag spelen met de rest die altijd alleen zit omdat, hij weet dat hij toch niet mee mag doen omdat, hij eczeem heeft!
Hoe kan je hier het beste mee omgaan? Wat kun je het beste doen?
Mijn antwoord:
Ik zou er proberen boekjes over te zoeken en dan op spelende wijs er een les van de maken in de klas.
Er over gaan praten met de kinderen. En misschien het kindje zelf erover laten vertellen. Zo word het kind zelf ook zelfverzekerder en dringt het bij de anderen misschien wel door.
Er een soort spreekbeurt van maken met het kind zelf en als er andere kinderen zijn op school waar er ook om word gepest etc. ze erbij halen en dan die kinderen ook hun eigen verhaal laten doen.
Ook zou ik er veel op gaan letten en er elke keer tussen springen als er heel concreet word gezegd dat het kind echt niet mee mag doen omdat, het bijv. vies is en eczeem heeft.
Subgroepjes worden er toch wel gevormd en dat mag ook vind ik. Maar, het moet niet zo zijn dat die groepjes gevormd worden omdat, er een kind eczeem heeft.
Wat is jullie antwoord?
hier wil ik erop ingaan door er een casus van te maken. Wat zou je doen als er bij jou in de groep er een kindje zit met eczeem die niet mee mag spelen met de rest die altijd alleen zit omdat, hij weet dat hij toch niet mee mag doen omdat, hij eczeem heeft!
Hoe kan je hier het beste mee omgaan? Wat kun je het beste doen?
Mijn antwoord:
Ik zou er proberen boekjes over te zoeken en dan op spelende wijs er een les van de maken in de klas.
Er over gaan praten met de kinderen. En misschien het kindje zelf erover laten vertellen. Zo word het kind zelf ook zelfverzekerder en dringt het bij de anderen misschien wel door.
Er een soort spreekbeurt van maken met het kind zelf en als er andere kinderen zijn op school waar er ook om word gepest etc. ze erbij halen en dan die kinderen ook hun eigen verhaal laten doen.
Ook zou ik er veel op gaan letten en er elke keer tussen springen als er heel concreet word gezegd dat het kind echt niet mee mag doen omdat, het bijv. vies is en eczeem heeft.
Subgroepjes worden er toch wel gevormd en dat mag ook vind ik. Maar, het moet niet zo zijn dat die groepjes gevormd worden omdat, er een kind eczeem heeft.
Wat is jullie antwoord?
woensdag 23 januari 2008
Thematafel!
Hey allemaal,
Dit is de thematafel van Kim en mij.
Wij hadden het thema winter, we hebben allebei wat meegenomen zoals het jasje en het mutsje van de pingiun die zijn van
Kim die ze als klein meisje nog gedragen heeft.
Zo heb ikzelf de kleine snowboots nog gedragen.
Ook hebben we allebei veel neefjes en nichtjes dus van mij kwamen regenlaarsjes
en van Kim K3 in de sneeuw. Maar, alles eromheen hebben we allemaal zelf gemaakt.
Vind je hem ook zo leuk als wij zelf? STEM op ONS!
'Kind en senior gaan prima samen'
Jong en oud zijn slechts gescheiden door een deur. "We zijn een gesloten afdeling, maar de ouderen kunnen de kinderen van nul tot vier jaar zien spelen. Dat levert leuke reacties van de bewoners op. We proberen een keer per week iets samen te doen. De ene keer is dat pannenkoeken bakken, de andere keer wandelen of samen frietjes eten", aldus teamleider H. Koerntjes.In Westervoort zijn ze, aldus de woordvoerder, vol lof over het gezamenlijke onderkomen. "Alles mag, niks moet. Maar de wisselwerking is goed. We hebben hier licht en zwaar dementerenden. Het kan maar zo gebeuren dat tijdens een spel een oudere opeens wel met de bal gooit of opeens meeklapt. Laatst bij het frietjes eten at een oudere dame samen met een kind van een bord. Iedereen vindt het leuk." Volgens de teamleider is er bij de bouw van De Meridiaan in 1999 bewust gekozen voor een gezamenlijk onderdak. Ze hebben geen spijt, aldus Koerntjes.Ook in Doesburg delen jong en oud een dak. Het woonzorgcomplex IJsselzicht en het kinderdagverblijf Tombola delen samen een pand.Tot volle tevredenheid van iedereen, aldus een woordvoerster. In tegenstelling tot Westervoort gaan de ouderen en kinderen in Doesburg niet samen op pad. "De bewoners kunnen de kinderen wel in de ruimtes van de gang zien spelen." Waarom er geen gezamenlijke activiteiten zijn, weet de woordvoerster niet.
donderdag 15 november 2007
Bijtende dreumes
Wat kun je doen als je een dreumes zit bijten?
ik zou wel rustig blijven anders is denk ik de kans dat hij/zij nog harder doorzet met bijten.
dan zou ik het laten zien dat als het andere kindje huilt dat het zeer doet.
Ik zet hem appart zodat hij begrijpt dat het verkeerd is wat hijd doet. Intussen troost je het andere kind.
Dan neem ik hem appart en leg hem op een normale maar duidelijke manier uit dat hij niet mag bijten.
Je zal hierna het kind denk ik wel beter moeten observeren en het gewoon consequent vol houden als hij het weer doet dat hij weer uit de groep moet.
Zou het leuk vinden om reacties te krijgen op deze stelling en te horen wat jullie zouden doen?
ik zou wel rustig blijven anders is denk ik de kans dat hij/zij nog harder doorzet met bijten.
dan zou ik het laten zien dat als het andere kindje huilt dat het zeer doet.
Ik zet hem appart zodat hij begrijpt dat het verkeerd is wat hijd doet. Intussen troost je het andere kind.
Dan neem ik hem appart en leg hem op een normale maar duidelijke manier uit dat hij niet mag bijten.
Je zal hierna het kind denk ik wel beter moeten observeren en het gewoon consequent vol houden als hij het weer doet dat hij weer uit de groep moet.
Zou het leuk vinden om reacties te krijgen op deze stelling en te horen wat jullie zouden doen?
Casus
Casus: Wat moet ik doen?
Leidster van een kinderdagverblijf vertelt:
Een kind uit mijn groep ziet er onverzorgd uit als het wordt gebracht door de ouders en ruikt niet altijd fris.Moet ik hier iets over zeggen tegen de ouders?Mag ik hier uberhaupt wel iets over zeggen tegen de ouders?Stel dat ik het ga zeggen, hoe moet ik dat dan doen en wanneer?
Jeetje, wat is dit lastig!
Mijn mening:
Ik denk dat je het wel zou kunnen zeggen dat je bijvoorbeeld een keer de ouders beiden in een gesprek vraagt of in een tienminuten gesprek in ieder geval niet waar alle andere ouders bij zijn want hiermee kan je de ouders erg kwetsen. Als je dan in een gesprek zit kan je de ouders gewoon op een nette manier vertellen dat je opmerkt dat het meisje of jongentje er niet altijd even verzorgd bij loopt en niet altijd even fris ruikt.
je kan natuurlijk neit zeggen dat ze het nu echt moeten veranderen want er kunnen ook redenen voor zijn dat hetr kind er zo bij loopt
Kinderen zijn gemeen en je kan wel vertellen dat het een aanleiding kan geven tot pesten en uitleggen dat pesten niet zomaar iets is.
Het kan een hele grote invloed hebben op het kind en dat het heel erg gevaarlijk kan zijn voor zijn zelfvertrouwen.
Maar ook voor zijn/haar ouders is het vreselijk om te zien of horen dat je kind word gepest.
En dan zijn de kinderen nog wel erg jong maar kinderen kunnen heel gemeen zijn en kindjes hebben de oren altijd gespitst staan dus als de ouders op het schoolplein erover hebben of thuis erover hebben horen ze het allemaal en praten ze er meestal ook gewoon over mee!
Leidster van een kinderdagverblijf vertelt:
Een kind uit mijn groep ziet er onverzorgd uit als het wordt gebracht door de ouders en ruikt niet altijd fris.Moet ik hier iets over zeggen tegen de ouders?Mag ik hier uberhaupt wel iets over zeggen tegen de ouders?Stel dat ik het ga zeggen, hoe moet ik dat dan doen en wanneer?
Jeetje, wat is dit lastig!
Mijn mening:
Ik denk dat je het wel zou kunnen zeggen dat je bijvoorbeeld een keer de ouders beiden in een gesprek vraagt of in een tienminuten gesprek in ieder geval niet waar alle andere ouders bij zijn want hiermee kan je de ouders erg kwetsen. Als je dan in een gesprek zit kan je de ouders gewoon op een nette manier vertellen dat je opmerkt dat het meisje of jongentje er niet altijd even verzorgd bij loopt en niet altijd even fris ruikt.
je kan natuurlijk neit zeggen dat ze het nu echt moeten veranderen want er kunnen ook redenen voor zijn dat hetr kind er zo bij loopt
Kinderen zijn gemeen en je kan wel vertellen dat het een aanleiding kan geven tot pesten en uitleggen dat pesten niet zomaar iets is.
Het kan een hele grote invloed hebben op het kind en dat het heel erg gevaarlijk kan zijn voor zijn zelfvertrouwen.
Maar ook voor zijn/haar ouders is het vreselijk om te zien of horen dat je kind word gepest.
En dan zijn de kinderen nog wel erg jong maar kinderen kunnen heel gemeen zijn en kindjes hebben de oren altijd gespitst staan dus als de ouders op het schoolplein erover hebben of thuis erover hebben horen ze het allemaal en praten ze er meestal ook gewoon over mee!
Abonneren op:
Posts (Atom)
